یک مطالعه مقایسه‌ای از مجازی‌سازی: مجازی‌سازی سنگین‌وزن یا مجازی‌سازی سبک‌وزن؟

سال‌هاست که مجازی‌سازی به عنوان روشی برای به اشتراک‌گذاری منابع سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری بین کاربران مطرح بوده است. اما اهمیت مضاعف مجازی‌سازی از آن رو است که در اکثر پارادایم‌های محاسباتی که در دو دهه اخیر پدید آمده‌اند، جایگاه ویژه و نقش غیرقابل انکاری داشته است. در این مقاله، مجازی‌سازی سنگین‌وزن (مبتنی بر ماشین‌های مجازی) و سبک‌وزن (مبتنی بر کانتینرها) از منظر استفاده از منابع مختلف سخت‌افزاری سیستم بصورت تجربی با یکدیگر مقایسه شده‌اند. بررسی مجازی‌سازی سنگین‌وزن در این مقاله، پارامجازی‌سازی و مجازی‌سازی کامل را در بر می‌گیرد؛ همچنین، مجازی‌سازیِ نوع یک و نوع دو پوشش داده شده است. در این راستا، دو ناظر ماشین مجازی Xen و KVM مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. در بررسی مجازی‌سازی سبک‌وزن نیز سه پلتفرم اصلی و نوظهور کانتینرسازی، شامل Docker، Podman و LXC مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. همچنین از ماشین بومی (فاقد مجازی‌سازی) به عنوان پایه ارزیابی استفاده شده است. آنگاه، عملکرد همه پیکربندی‌ها در استفاده از منابع سخت‌افزاری اصلی شامل پردازنده، حافظه اصلی، دیسک، و شبکه در محیط آزمایش واقعی توسط اجرای پرکاربردترین بنچ‌مارک‌های رایج مورد اندازه‌گیری، مقایسه و تحلیل قرار گرفته است.